من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                    من

باختن                                                          عشق

جان                                                                        يعني

زندگي                                                                             ليلي و

قمار                                                                                مجنون

در                              عشق يعني ...            شدن

ساختن                                                                                  عشق

دل                                                                                      يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

 

عشق                                           آميختن                                            افروختن

يعني                                  به هم          عشق                                  سوختن

چشمهاي                        يكجا                    يعني                          كردن

پر ز                   و غم                            دردهاي                گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

 

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار     يعني

 

  

 

نوشته شده توسط رضا در سه شنبه بیستم آذر 1386 ساعت 8:20 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

 

خاکستری

 

کوچه از عطر تو پر شد باز تنها آمدی

عاشقانه ، بی بهانه ، بی تمنا آمدی

 

 

 

از بهار رفتنت نیلوفری باقی نماند

با غم پاییز و با گل های مینا آمدی

 

 

 

در درون سینه ام نامت غزل خوانی کند

بی خبر چون نغمه های ناب نیما آمدی

 

 

 

روزهایم بی حضورت رنگ خاکستر گرفت

من به امروز تو دل بستم ، تو فردا آمدی

 

 

 

شعر تو بی منت از هر قافیه ، هر بیت و وزن

روی لبهایم چه پر معنی ، چه زیبا آمدی

 

 

 

 

از برای گریه چشمانت نجابت می کند

در دلت بغضی غریب اما شکیبا آمدی

 

 

 

آن شب زیبا به یادت مانده در چشمان من؟

لحظه ای مهمان شدی در خلوت ما آمدی؟

 

 

 

وقت رفتن ناز چشمانت دلم را خاک کرد

با همان چشمان زیبا و فریبا آمدی

 

 

 

از جنون نام تو خواب از نگاهم رفته است

بر گمانم باز هم در فکر لیلا آمدی

 

 

 

تشنگی خاک من در حسرت یک قطره ات

باز هم باران شدی بر روی گل ها آمدی

 

 

 

رفتی و گفتی که می آیم ، دگر غمگین مباش

بعد از آن که بی خبر رفتم ، ز دنیا آمدی

 

 

 

کاش می دیدم تو را یکبار دیگر نازنین

دیشب از داغت شکستم ، حیف ، حالا آمدی

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط رضا در سه شنبه ششم آذر 1386 ساعت 0:14 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

 

 

 

مستانه

 

کمی مستانه تر ای عشق، ای رویای من در یک شب سرد زمستانی

 

           کمی آهسته تر بگذر ، زقلبم تا بفهمی معنی قلبی پر از درد و پریشانی

 

هنوز از راز چشمانت ، هزاران بیت می سازم

 

غزل آن راز را می دانم و دانم که می دانی

 

 

درون سینه ات مهمان شدم ، اما به سختی و دشواری

 

و اینک می روی از قلب من ، ساده به آسانی

 

 

هنوز از آسمان آبی قلبت ، دلم صد خاطره دارد

 

تویی سیمرغ آزاد و من آن ، ققنوس زندانی

 

 

نگاهت خوابی از جنس صداقت ، عشق ، آرامش

 

و من محتاج آن چشمان زیبا و همیشه سبز و طوفانی

 

 

به رسم یادگار از شعر من یک واژه می ماند

 

تویی باران من ، آن واژه در هر بیت پایانی

 

 

تو می آیی یقین ، تا باز چشمان ترم را شاهدی باشی

 

ولی دانم که خواهی رفت و هرگز در نگاه من ، نمی مانی

 

 

 

تو می آیی به مهمانی و همراه تو شادی در نگاهم خانه می گیرد

 

و وقت رفتنت نا خوانده می آید هزاران لحظه درد و غم و غصه به مهمانی

 

 

تو می آیی و چشمانم ، به خواهش از تو می خواهد

 

که یک بار دیگر با چشم هایت ، کاخ قلبم را بلرزانی

 

به زخم سینه ام ، مرهم ، فقط دستان پر مهر و تب آلودت

 

که تا روز قیامت ، زخم های خستگی ام را ، تو درمانی

 

 

رسم تا مرز رﺅیا و خیال و شهر خوشبختی اگر روزی

 

به دستانم کمی از معنی عشق و محبت را بفهمانی

 

 

غبار پنجره پر می شود از شعر نیما و نگاه و جای خالی ات

 

« تو را من چشم در راهم » در این شبهای خاموشی و بارانی !

 

 

نوشته شده توسط رضا در سه شنبه ششم آذر 1386 ساعت 0:9 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

  شاعرانه

 

به اوج لحظه های من ، همیشه جاودانه ای
ترنّّم صدای من ، به حکم این ترانه ای

 

به نام تو که می رسم ، زمان گریه می رسد
شروع هر گلایه و نهایت بهانه ای

 

در انتظار تلخ تو ، هوای کوچه می کنم
مگر بیابم از تو باز ، در این گذر نشانه ای

 

تو انتهای پاکی بهار و گریه های آن
تو لحظه ی صداقت شکفتن جوانه ای

 

تو لرزش صدایمی ، در ازدحام قافیه
غزل تو را صدا زند ، تو را که شاعرانه ای

 

به بغض تلخ من دگر ، کسی بها نمی دهد
برای گریه های من ، دگر نمانده شانه ای

 

سکوت بی بهانه ات ، دلیل تازه ای نداشت
گمان به فکر پیچک غریب کنج خانه ای

 

برابر نگاه تو ، ستاره سجده می کند
شبیه آسمان عشق ، بزرگ و بی کرانه ای

 

مرا ز اشتیاق خود ، جنون تازه ای ببخش
که از قبیله وفا ، تو لیلی زمانه ای

 

بیا که آسمان تو را ، دوباره گریه می کند
تویی که اشتیاق من ، تویی که عاشقانه ای

 

نوشته شده توسط رضا در شنبه سوم آذر 1386 ساعت 2:44 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت